Погода в Слониме:Погода на неделю:
+8..+10
EUR - 2.315 BYN
USD - 1.958 BYN
RUB - .03413 BYN
АИ-92 — 1.17 руб.
АИ-95 — 1.25 руб.
ДТ — 1.29 руб.
Газ — 0.65 руб.
Цены на жизнь
Бюджет прожиточного минимума: 183.00 руб.
Минимальная з/п: 265.00 руб.
Тарифная ставка первого разряда: 31.00 руб.
Базовая величина: 23.00 руб.
Ставка рефинансирования: 13%
Літаратура
144

Чалавек з татуіроўкай

11.04.2017

 

Малюнак Яўгена Іванова

— І чаму такіх, як ты, зямля носіць, чаму яны свет паганяць?! — крычала на Ядзю Сівачок старэйшая сястра Ванда, ледзь толькі ўбачыла яе на вясковай вуліцы. — Цяпер забралі хлопчыка ў дзіцячы дом, а ты хоць бы наведалася, пачастунак які завезла. Проста сорамна прызнавацца, што ты мая радня. Апоек няшчасны, гультаіна! Мала таго, што нарадзіла невядома ад каго, то і гадаваць не хочаш.

— А мне дазволілі? Сілай жа забралі.

— Не забралі б, каб гэтак не жлукціла віно ды самагонку, а так, канешне...

Іхняя вёска Кабакі знахо­дзілася на самым ускрайку раёна, пры лесе, але ў той час яна яшчэ не вымірала, людзей было шмат, была і школа, і дзіцячы садок. Работу таксама можна было знайсці. Словам, людзі жылі, не гаравалі.

Ядзя Сівачок на малой ра­дзіме доўга не затрымалася. Забіўшы дошкамі вокны бацькоўскай хаты, падалася ў белы свет і блукала там больш як дваццаць гадоў. Вяскоўцы ўжо думалі, што недзе памерла, раз не падае вестачкі нават сястры. Але хмурым вераснёўскім ранкам, калі людзі збіраліся на соткі капаць бульбу, яна з`явілася да роднага парога. Было ёй гадоў за пяцьдзясят, а выглядала на ўсе семдзесят.

— Ну і патрапала ж цябе жыццё! — сказала суседка Вера Мірончык. — Нябось не на курорце была?

— Дзе была, там мяне ўжо няма! — агрызнулася Ядзя. — Кожнаму цікава.

— А як жа, сапраўды цікава... Ты падыдзі да сваёй сястры Ванды, яна табе нешта раскажа.

Але Ядзю цяпер непакоіла толькі адно: дзе пахмяліцца? Падумала, што, можа, сястра і налье якую чарку, каб выпіць за сустрэчу, таму, кінуўшы ў сенях аблезлы цэлафанавы пакет з такімі-сякімі пажыткамі, пайшла на другі канец вёскі, дзе жыла сястра.

— Дай крыху віна, бо мне надта цяжка... — ледзь не малілася.

— Якой ты была, такой і засталася, — мовіла Ванда, але, убачыўшы, што ў Ядзі дрыжаць рукі, што твар мяртвецка-шэры, зжалілася і наліла ў шклянку самагонкі, парэзала ў талерку сала і хлеба.

— Суседка Вера сказала, што ты мне можаш расказаць нешта цікавае? — спытала, калі хмель ударыў у галаву і свет палагаднеў.

— Ага, скажу... Твой сын Андрэй, якога некалі забралі ў дзіцячы дом, вырас і, так бы мовіць, пайшоў па крывой дарозе. Ужо не раз у турме сядзеў... Я ў міліцыю запыт давала, і мне адказалі.

— Не ён адзін пайшоў, як ты кажаш, па гэтай крывой дарозе...

— Сэрца ў цябе няма! Не ён адзін, — перадражніла. — Гэта ж крывінка твая, сынок родны, а ты як пра чужога!

Ванда абрушыла на сястру-апойка ўвесь свой гнеў, а тая, каб не слухаць непрыемнай размовы, дапіла самагонку, што яшчэ была ў бутэльцы, і падалася за парог.
За нешта трэба было жыць, бо да пенсіі, хоць і мізэрнай, яшчэ далёка, і Ядзя ўладкавалася цялятніцай на мясцовую ферму. На рабоце яна не піла, баялася, што выганяць, затое вечарамі або ў выхадныя, што называецца, адводзіла душу.

Аднойчы лістападаўскім днём, калі сонца нібы сарамліва выглянула з-за хмараў, каб паслаць зямлі сваё скупое цяпло, Ядзя ішла да аўталаўкі, што спынялася акурат пасярод вёскі. Заўважыла, як насустрач сунецца нейкі чалавек. Ён быў малады, але твар нездаровы, змучаны. На руках, у якіх раз-пораз перакладваў нечым напакаваны рэчавы мяшок, густа наколата татуіроўка.

— Ты, цётка, з Кабакоў? — спытаў хрыплым, відаць пракураным голасам.

— Ну...— ледзь вымавіла дрыготкімі губамі.

— А ведаеш, дзе хата Ядзі Сівачок?

У кабеты задрыжалі ногі і рукі. Цяпер яна была ўпэўнена, што гэта некалі пакінуты на волю лёсу сын Андрэй шукае з ёй сустрэчы. Мабыць, і жыць разам збіраецца.
— Ведаю, чаму ж не. Ідзіце ў канец вёскі, яе хата другая справа. Там плот павалены і ў акне, што ад ганка, дзве шыбы фанерай закрыты...

— Проста царскі палац, нічога не скажаш... Але ж не на дварэ мне кантавацца. А сама яна жывая?

— Не, памерла летась...

Ён пасунуўся далей, а Ядзя не магла паварушыцца, стаяла як загіпнатызаваная і глядзела на высокую і моцную, як з дуба высечаную, постаць мужчыны, на крокі, якія ён адмерваў паволі, нібы лічыў.

Кабета купіла ў аўталаўцы тры бутэлькі віна, булку хлеба, кансерваў і, схаваўшыся за пустой хатай Адама Цераховіча, ля якой ужо дружна параслі кусты, залпам выпіла амаль паўбутэлькі, пачала разважаць: “Дадому мне ісці няма як, бо сказала таму чалавеку, што летась памерла. Ды і надта ж боязна... Тады дзе прыхіліць галаву?”

Вырашыла падацца да Кацярыны Бураковіч, разам з якой працавалі на ферме. Кацярына жыла адна і таксама не разміналася з чаркай.

...Прайшло пяць дзён, як яе на вуліцы зноў сустрэў чалавек з татуіроўкай.

— Здарова, цётка! — павітаўся гучна. Быў ён нападпітку, без шапкі, фуфайка расшпілена. — Ну, і каго ты спрабавала падмануць? Памерла яна, ці бачыце! А сама жывая-здаровая. І туляецца па чужых хатах.

— Я спалохалася цябе, сынок... — прашаптала здранцвелымі губамі.

— Ну, па-першае, не бойся, я не кусаюся, а па-другое, не сынок я табе, а яго сябра, разам у турме кантаваліся. Толькі ён памёр месяц да таго, як мяне выпусцілі. А перад смерцю сказаў, дзе шукаць яго так званую мамку. Там, кажа, галаву прыхіліш, пакуль што якое. Так што, цётка, вяртайся дадому і жыцьмем разам. Ды не трасіся ты як асіна, усё будзе пучком...

Читайте также:
Комментарии / Обсудить
comments powered by HyperComments