30.09.2009 Автор: Леанарда ЮРГІЛЕВІЧ Комментарии

Такое жыццё

Напечатать Отправить ссылку RSSОбсудить на форуме

Нізкі паклон вам, жукоўшчынскія хлебаробы!

СВК “Жукоўшчына” размешчана непадалёку ад Дзятлава, ён з’ўляецца адным з найлепшых у раёне. Але справа не ў адлегласці, а ў тым, што гэтая гаспадарка на працягу многіх гадоў праяўляе вялікі клопат пра жыхароў райцэнтра, пастаўляючы ім за невялікую цану бульбу і цыбулю, моркву і капусту, яблыкі і грушы. Да нядаўняга часу СВК “Жукоўшчына” меў у райцэнтры свой магазін, у якім круглы год можна было набыць садавіну і агародніну, а таксама крупы, каўбасы, мясныя субпрадукты, розныя спецыі. Цяпер жа гаспадарцы ў арэндзе адмовілі, але кіраўніцтва не траціць надзеі знайсці новае памяшканне, каб зноў забяспечваць жыхароў Дзятлава таннай сельгаспрадукцыяй. А пакуль усё гэта прадаецца на гарадскім рынку. Людзі ведаюць, што ўсё тут свежае і адборнае і таму да калгаснай машыны заўсёды чарга. І гара-джане задаволены, і гаспадарцы прыбытак.

Дарэчы, садавіна і агародніна прадаецца таксама ў магазінах вёскі Жукоўшчына і пасёлка Гезгалы.

Восеньскі сум

Вёска Белагурна — цэнтр калгаса. Некалі гэта быў ажыўлены куток нашага раёна з сярэдняй школай, дзіцячым садком, домам культуры, бібліятэкай. Памятаю, як далёка за межамі раёна славіўся Белагурнаўскі калектыў мастацкай самадзейнасці. На вялікі жаль, усё гэта ў мінулым. Шматпавярховы будынак школы амаль напалову пустуе, бо яна тут ужо не сярэдняя, а базавая. Да таго ж аб’яднаная з дзіцячым садком.

Восеньскі сум пануе не толькі ў прыродзе, але і ў настроі людзей, бо з кожным годам тут становіцца ўсё менш і менш жыхароў. Перспектывы ніякай, калі ў класах вучацца па два-тры вучні, калі нараджаецца зусім мала дзетак. Як выратаваць ад немінучай згубы Белагурну, а таксама суседнія Белалозы, Агароднікі, Чураі і іншыя вёскі, на жаль, не ведае ніхто.

Здагадлівы немец

Нядаўна сустрэлася з адной знаёмай на дзятлаўскай плошчы.

—Як тут цяпер у нас прыгожа! — кажу з хваляваннем. — Чысценька, утульна, шмат кветак. Проста душа радуецца.

—Ага, гэта праўда, — згаджаецца яна. — Добра было б, каб такі ўзорны парадак навялі на ўсіх гарадскіх вуліцах, а не толькі ў цэнтры, бо на ўскраінах, на вялікі жаль, назіраецца зусім іншы малюнак. Нямала такіх вуліц, што калдобіна на калдобіне, асабліва пасля дажджу. Мая ж дачка замужам за немцам, жыве ў Германіі. Не так даўно яны прыязджалі да нас у госці. Ну, папрасіла я зяця падвезці да сваячкі, што жыве на ўскрайку Дзятлава, бо ісці туды далёка, ды і ногі мне баляць. Зяць згадзіўся. Селі яны з дачкой у машыну, я ззаду прымасцілася, едзем. Дакладней, валюхаемся па калдобінах.

—Ну і вуліцы ў вас! — з асуджэннем кажа нямецкі зяць, які па-руску ды па-беларуску размаўляе лепш за мяне.

—Гэта ў нас рамонт на гэтай вуліцы, — апраўдваюся я за бясконцыя калдобіны.

Калі павярнулі на суседнюю, лепш ехаць не стала.

—Бачу я, што ў вас тут усюды рамонт, — скоса глянуўшы на мяне, прамовіў здагадлівы нямецкі зяць.

Ён зразумеў мой нявінны падман і тое, што ў нас да ўскрайкаў рукі не даходзяць.

Ты нам, маці, не патрэбна

Стаю ў банку ў чарзе, каб заплаціць за камунальныя паслугі. Наперадзе мяне дзве кабеты сталага веку, відаць, даўнія знаёмыя, якія даўно не бачыліся.

—Як жа ты, Кацярына, жывеш? — пытае высокая і мажная, з дробненькай хімічнай завіўкай на сівых валасах.

—Як гарох пры дарозе, — адказвае маленькая кірпатая, з сіненькай паркалёвай хусткай на галаве. — Хто ідзе, той шчыпае, — выдала яна даўнейшую прымаўку.

—Дачка ж твая ў хату сваю, можа, выбралася з сям’ёй ці па-ранейшаму жывяце ўсе разам, як у тым церамку?

—Во-во, праўда што, як у тым церамку: я, дачка з мужам, трое ўнукаў. І гэта ў двухпакаёвай кватэры. Ні сну, ні адпачынку. Малыя плачуць, дарослыя сварацца. Хоць уцякай. І, ты ведаеш, не збіраюцца ад мяне выязджаць. Дом свой пабудавалі, драбяза такая-сякая засталася, што можна за месяц зрабіць, а яны на год расцягнулі.

—Бо, пэўна, на ўсім гатовым сядзяць? — здагадалася субяседніца.

—А як жа! За камунальныя паслугі плачу я, прадукты купляю я, бо ў іх грошай няма. Ныюць ды ныюць. А я, атрымліваючы трыста семдзесят тысяч рублёў пенсіі, грошай гэтых поўныя кішэні маю… Ужо і не памятаю, калі сабе што з вопраткі купляла.

—Праўда што, цяжка табе. Нават не ведаю, што і параіць.

—А што ты тут, галубка, параіш. Мушу цярпець,
пакуль цярпіцца. Ды не цесната самае страшнае. Неяк на тым тыдні завяла я гутарку, маўляў, пяройдзеце ў свой дом, то будзе раскоша: і вада падведзена, і газ, і па сваёй патрэбе на двор бегаць не трэба. Не тое што ў маёй маленькай кватэрцы, размешчанай у бараку. “Ты, маці, можа, думаеш, што з намі паселішся ў новым доме?” — пытае дачка. “А не саграшылі б, — кажу, — каб і ўзялі мяне з сабой. Вы ж вунь колькі гадоў разам са мной жылі. Няхай бы і я на старасць у цяпле ды зручнасцях…” — “Нават і не думай! — як балотам заляпіла мне рот дачка. — Ты нам, маці, не патрэбна. Маеш свой куток, то і сядзі. А як зусім заняможаш, то сюды будзем прыходзіць цябе даглядаць. А да сябе не возьмем…” — голас бабулькі задрыжэў ад крыўды, але падышла яе чарга да акенца касы, і старэнькая, справіўшыся з эмоцыямі, палезла ў аблезлую сумку па кашалёк.

Комментарии

Послать комментарий Читать комментарии

Имя:

Тема:

Комментарий:

Введите CAPTCHA код: