Наверх
Слоним
легкий дождь
10 °C
Зельва
легкий дождь
10 °C
Волковыск
пасмурно
10 °C
Мосты
пасмурно
10 °C
Дятлово
пасмурно
10 °C
Барановичи
легкий дождь
9 °C
EUR 2.2585
USD 2.0412
RUB(100) 3.198
Цены на жизнь
Минимальная з/плата: 330 руб.
Бюджет прожиточного минимума: 214,21 руб.
Тарифная ставка первого разряда: 35,5 руб.
Базовая величина: 25,5 руб.
Ставка рефинансирования: 10%

На жыццевых скрыжаваннях: П`яная Снягурка

20 января 2019 11:19
Поделиться:

Малюнак Яўгена Іванова

У прыватнай фірме па рамонце пыласосаў і чайнікаў, што ў раённым гарадку Васовічы, шукалі, на чым яшчэ можна зарабіць. Дырэктар Віцька Гамак сабраў падначаленых і, акінуўшы іх строгім поглядам, горка ўздыхнуў:

— Давайце думайце, я не буду адзін за ўсіх упірацца.

— А што тут прыдумаеш? — гультаяваты Сымон Пята, пакручваючы ў пальцах незапаленую цыгарэту, тупа ўставіўся на дырэктара. — Хіба яшчэ прасы ў рамонт браць? — ягоны рабаваты твар скрывіла нешта падобнае на саркастычную ўсмешку.

— А вось ты, Пята, памаўчы, бо твой лёс ужо вырашаны: адразу пасля Новага года пойдзеш за вароты. Ты першы кандыдат на звальненне.

Сымон схаваў у пачак цыгарэту і сеў роўненька, як першакласнік на першым уроку. Усмешка сцерлася з твару, нібы яе там і не было, бо вылецець за вароты ў Васовічах — гэта не жарты. Дзе потым работу знойдзеш?

Усе напружыліся. Усе тры. Здаецца, было чуваць, як скрыпяць іхнія мазгі. І раптам Сымон Пята ажно падскочыў на табурэтцы:

— У мяне ёсць ідэя!

— Няўжо?! — Віцька вушам не паверыў. Каб у Сымона ды з`явілася ідэя?..

— Вось набліжаецца Новы год, і кожны хоча павіншаваць сваіх дзяцей ды ўнукаў. Давайце мы гэтым і зоймемся, без адрыву ад вытворчасці, канешне.

Апранемся ў Дзядоў Марозаў ды Снягурак і з падарункамі пойдзем па хатах. Але найперш трэба развесіць аб`явы, няхай людзі ідуць са сваімі заяўкамі і платай.

— Ды ты, Сымон, геній! Я б і сам да такога не дадумаўся, — на круглым твары дырэктара заззяла ўсмешка.

Абрадаваліся і ўсе: думаць больш не трэба.

— Стоп, хлопцы! — астудзіў іхні пыл Казік Шнюрок. — Ну з Дзядамі Марозамі прасцей, мы самі імі будзем, але дзе ўзяць Снягурак?

— Дзе-дзе, баб сваіх апраніце, бо не шукаць жа старонніх. І так каса пустая.

— Не-а, — пахістаў галавой таўсматы Казік. — Якая з маёй Ядзі Снягурка? Яна ж худая і высокая як сухастоіна. Ды і старая…

— А мая тоўстая як бетонамяшалка. Да таго ж двух слоў не звяжа, — мовіў Толік Рэпа. — Трэба старонніх браць.

— Ну, прыйдзецца плаціць, — не хацеў адмаўляцца ад сваёй ідэі Сымон.

— Ды не пойдуць мясцовыя бабы ў Снягуркі. Гэта каб у вялікім горадзе, а тут пасаромеюцца са сваёй вясковай псіхалогіяй… — засумняваўся Казік.

— Во! — зноў ускочыў з табурэткі Сымон. — Гляньце ў акно. Хлопца таго паклічам, што ідзе па вуліцы. Бачыце, які ў яго твар прыгожы? Ну чыста дзеўка! Апранем Снягуркай, заплацім…

— Кліч! — даў адмашку дырэктар.

Усё было як трэба: і касцюмы набылі, і заявак — хоць адбаўляй, і Снягурка з доўгай касой выглядала як артыстка.

У пераднавагодні вечар тры Дзяды Маразы і прыгожая Снягурка адправіліся па хатах. Яна раздавала падарункі, а яны загадвалі загадкі, самі чыталі вершы, нават песенькі спявалі. І ўсюды задаволеныя гаспадары налівалі ім чарачку, а то і дзве. Усім было добра, усе былі рады. І Снягурка, бо ёй гаспадары, адпіхнуўшы сваіх жонак, налівалі поўненькую.

Віцька Гамак сядзеў у канторы і чакаў, пакуль хлопцы вернуцца з задання. Яны з`явіліся бліжэй да поўначы. Усе ледзь пералезлі праз парог.

— Апойкі! — зазлаваў дырэктар. — Ці ж хоць усё добра зрабілі?

— Усё ціп-топ! — далажыла Снягурка і плюхнулася на зэдлік. — Давай плату, і я пайшоў.

— Снягурачка, золатца, ці як тут цябе называць?! — узмаліўся Гамак. — Вунь ляжыць яшчэ адзін падарунак. І як мы яго не ўбачылі?! Занясі, больш няма каму!

— Самі заўтра занясіце…

— Міленькая, без нажа рэжаш! Гэта такія скандальныя людзі, што свет не бачыў! На ўвесь гарадок праславяць. Больш нам ніхто ніколі не закажа Дзеда Мароза ды Снягурку. Нават чайніка ржавага ў рамонт не прынясуць.

— Далёка ісці?

— Не! Па марозіку на маладых нагах. Раз-два — і там! Толькі ў размовы ні з дзіцем, ні з дарослымі не ўступай, бо зразумеюць, што ты не баба і што гэта не баба, мякка кажучы, нецвярозая.

Снягурка ўзяла падарунак, паклала ў сіні мяшок і выкулілася за парог.

Яе чакалі. Ва ўсіх вокнах гарэла святло. Нават дзверы былі не замкнёны. Зайшла смела як у сваю хату і, ні слова не прамовіўшы, падала малому хлопчыку падарунак.

— Свінаватая нейкая Снягурка, нават не павіталася, з Новым годам не павіншавала! — стала бубнець пажылая баба з бігудзі на сівой галаве. — І каго толькі прысылаюць?!

— Праўда што! — высунулася з другога пакоя маладзіца. — Ходзяць тут усякія, дрэнны ўплыў на дзіцёнка робяць. Ніякай культуры!

І раптам як іерыхонская труба зароў хлопчык:

— Яна мне дала машыну, а я хацеў кран! — слёзы ліліся з вочак, як вясной са страхі капеж.

— Што ты прывалакла?! — баба падышла да Снягуркі, і яе нюх улавіў пах гарэлкі. — Свалата п`яная! — крыкнула са злосцю і пацягнула бедную за касу. Разам з касой з галавы паляцела шапка, што была нацягнута да самых броваў. Нават густа намазаная памада на шчоках і губах не магла схаваць аблічча былога зяця

Антося Кубаркі, які ўжо некалькі гадоў не плаціў аліментаў на сына. Хаваўся.

— Вось гэта сюрпрыз! — абрадавалася старая, а маладая няўцямна пазірала на суджанага-разведзенага.

— Расскажи, Снегурочка, как дела? Расскажи-ка, милая, где была? — заскакала перад ім былая цешча.

— Адэля, звані ў міліцыю! — загадала дачцэ. — Цяпер ён ужо не выкруціцца! Цёпленькім узялі, сам прыйшоў проста ў рукі!

Антось сядзеў на падлозе і русай касой сціраў памаду са шчок і вуснаў. І ў страшным сне ён не мог прысніць, што трапіць у такі нерат.

— Вы ж раней у вёсцы жылі… І ў другім раёне…

— Жылі ў другім, а цяпер у першым… — ухмыльнулася цешча. — Спецыяльна перасяліліся, каб цябе падлавіць, пустадомак!..

Наш канал в Telegram
Читайте также
Обратите внимание