Наверх
Слоним
дождь
25 °C
Зельва
дождь
25 °C
Волковыск
облачно с прояснениями
22 °C
Мосты
облачно с прояснениями
22 °C
Дятлово
облачно с прояснениями
22 °C
Барановичи
небольшой дождь
25 °C
EUR 2.7071
USD 2.4123
RUB(100) 3.4223
Цены на жизнь
Минимальная з/плата: 375 руб.
Бюджет прожиточного минимума: 246,78 руб.
Тарифная ставка первого разряда: 35,5 руб.
Базовая величина: 27 руб.
Ставка рефинансирования: 8,75%

Мова і нефантазійнае разважанне

15 ноября 2019 14:24
Поделиться:

Аляксей Якімовіч

Малюнак Яўгена Іванова

Гаі, пушчы, дубровы —

Гэта словы нашай мовы.

Прапала мова. Цёмнай ноччу згінула.

Не занепакоіліся людзі, не сталі шукаць яе. Праўда, стары скрыпач Янка ў міліцыю хацеў звярнуцца, ды адгаварылі яго суседзі.

Неяк пайшоў стары Янка ў лес па грыбы і ў густым бярозавым гаёчку ўбачыў мову.

Яна сядзела на парослым зялёным мохам пагорачку і пазірала на неба. Там павольна плылі ўдалеч хмаркі, падобныя да незвычайных белых баранчыкаў.

Янка нясмела кашлянуў. Мова ўстрапянулася і пусцілася наўцёкі, спалохалася, як лясная казулька, якая баіцца чалавека.

Бяжыць, бяжыць, бяжыць,

Не ведае, дзе дзецца,

Убачыўшы людзей,

Быліначкай трасецца.

Не вытрываў Янка і гукнуў:

Ты, мова, не бяжы,

Былінкай не трасіся.

Убачыўшы мяне,

Лагодна усміхніся.

Пачула мова, спынілася і з аглядкай наблізілася да Янкі.

«Створанаму людзьмі, хочацца вярнуцца да людзей», — падумаў Янка і распачаў гаворку:

— Тут, у цяністым лясным гушчары, табе добра, мова?

— Някепска, здаецца. Прыслухайся і шмат пачуеш ты, — адказала мова.

Прыслухаўся Янка.

Паміж дрэў свежы ветрык прабег, з зялёнымі лісточкамі пагуляў, Янкаў твар палашчыў.

«Цый-лі, цый-лі, цый-лі… — данеслася да старога скрыпача звонкае шчабятанне чыжа з хрыплым заканчэннем: — Цыві-ціві-цыві-ціві-кее…»

«Фіць-пілі-фіць, фіць-пілі-фіць, фіць-пілі-фіць…» — паклікаў вастрадзюбага чыжа прыгожы стракаты шчыгол і, не дачакаўшыся, засвістаў, затрашчаў: —

Шчыгліт-шчыгліт-шчыгліт…»

А шэра-карычневая канаплянка падала голас, як пры небяспецы: «Рррыў-рррыў-рррыў…»

Разгладзіліся маршчыны на шчаках у Янкі, блакітнымі, як кветкі васількі, вачыма, ён
глянуў на мову:

— Сапраўды, някепска тут. Але хочацца пачуць ад цябе: чаму ты ад людзей уцякла?

Уздыхнула мова.

— Смяяліся з мяне людзі.

— Якія людзі?

— І чужыя, і свае.

— Спалохалася іх, у лесе вырашыла схавацца?

— Потым пачалі біць мяне. Некаторыя нават нагамі тапталі, — паскардзілася мова.

На вочы Янкі навярнуліся горкія слёзы, затапілі вочы, як вада ўвесну затапляе шырокі заліўны луг, вырваўшыся са свайго імклівага рэчышча.

— Ты стаяў бы і цярпеў бы? — звярнулася да Янкі мова.

— Мабыць, пабег бы куды-небудзь, — выказаўся Янка і нечакана прапанаваў: — Давай разам песню заспяваем, мова!

— Якую? — зацікавілася мова.

— Нашу, пра рэчаньку, — прамовіў Янка і зацягнуў:

Ой, рэчанька, рэчанька,

Чаму ж ты няпоўная?

Люлі, люлі, люлі,

Чаму ж ты няпоўная?

Ажывілася мова і падхапіла:

Чаму ж ты няпоўная,

З беражком няроўная?

Люлі, люлі, люлі,

З беражком няроўная.

А як жа мне поўнай быць,

З беражкамі роўнай плыць?

Люлі, люлі, люлі,

З беражкамі роўнай плыць?

Паляцела, панеслася, гаючай беларускай крынічкай палілася па лесе песня пра беларускую рэчаньку.

— Ты вернешся да людзей? — скончыўшы спяваць, запытаўся ў мовы Янка.

— Вярнуся, калі людзі вернуцца да мяне, — сказала мова.

2019 год

Наш канал в Telegram
Читайте также
Обратите внимание