«Роднае. Сваё!»: як прайшла Ноч у тэатры ў Слоніме

Вечар пачаўся з ажыўленага фае, дзе гасцей сустракала выстава «Жывая нітка традыцый». Тут можна было ўбачыць вырабы народных майстроў: кераміку, вышыўку, дэкаратыўных лялек і вырабы з саломы. Майстрыхі ахвотна дзяліліся сакрэтамі рамяства, а некаторыя наведвальнікі нават спрабавалі свае сілы на невялікіх майстар-класах.

Паралельна працавала гастранамічная пляцоўка, дзе госці знаёміліся з прадукцыяй мясцовых прадпрыемстваў. Атмасфера была цёплай і нязмушанай — людзі размаўлялі, дзяліліся ўражаннямі і паступова запаўнялі залу ў чаканні асноўнай праграмы.

Музычны настрой задалі юныя выканаўцы, якія выканалі праграму «Гучаць цымбалы родныя!». Іх выступленне стала мяккім і шчырым уступам да тэатральнай часткі вечара.

Дырэктар Слонімскага драматычнага тэатра Аляксей Ткачоў адзначыў, што такія мерапрыемствы маюць важнае выхаваўчае значэнне: яны вучаць дабрыні, павазе адзін да аднаго і любові да роднай зямлі. Ён падкрэсліў, што тэатр імкнецца не толькі радаваць гледачоў цікавымі пастаноўкамі, але і захоўваць культурныя традыцыі. Асаблівай падзеяй вечара стала вяртанне спектакля «Паўлінка», які калісьці адкрываў сцэну тэатра і цяпер атрымлівае новае жыццё. Паводле яго слоў, цікавасць гледачоў і іх падтрымка натхняюць калектыў на далейшую працу і творчыя пошукі.

Асаблівае ажыўленне выклікаў тэатральны капуснік «Чырвоная Шапачка — не такая ўжо і лапачка!». Гледачам прапанавалі выйсці на сцэну і прымераць на сябе ролі. На запрашэнне адгукнулася Святлана, якая сыграла Чырвоную Шапачку, і Мікіта, які ўвасобіў Ваўка. Абодва ўдзельнікі з гумарам і лёгкасцю ўключыліся ў імправізацыю, за што заслужылі шчырыя апладысменты залы і былі ўзнагароджаны дыпломамі.

Завяршэннем вечара стала пастаноўка «Паўлінка». Спектакль атрымаўся яркім і атмасферным: народныя матывы, знаёмыя вобразы і жывая гульня акцёраў стварылі адчуванне сапраўднага пагружэння ў беларускую культуру. Гледачы ўважліва сачылі за тым, што адбывалася, а фінал сустрэлі цёплымі апладысментамі.

Мы таксама пагаварылі з гледачамі і даведаліся, якія ўражанні ў іх засталіся.

Госця Ніна адзначыла, што жыве побач, у Баранавічах, але ў Слонімскім тэатры пабывала ўпершыню. Паводле яе слоў, артысты вясёлыя, бадзёрыя і вельмі завадныя, а сама праграма ёй вельмі спадабалася. Яна дадала, што абавязкова пастараецца наведаць тэатр яшчэ раз.

Мы таксама паразмаўлялі з Мікітам, які прыйшоў у тэатр як глядач, але нечакана для сябе ўвасобіў на сцэне вобраз Ваўка.

Мікіта падзяліўся, што выступаць на сцэне заўсёды прыемна, а выйсці на сцэну тэатра ў родным горадзе — асабліва хвалююча і радасна. Ён выказаў падзяку ўсім работнікам тэатра, адзначыўшы, што іх праца сапраўды нялёгкая і заслугоўвае вялікай павагі. Таксама Мікіта з усмешкай дадаў, што быў прыемна здзіўлены атрыманым дыпломам.

Госця Караліна сказала, што ёй вельмі спадабалася мерапрыемства: артысты, па яе словах, выступаюць цікава і захапляльна. Яна распавяла, што ўжо была на капусніку ў мінулым годзе і тады таксама засталася ў захапленні, таму сёлета вырашыла прыйсці зноў. Караліна падкрэсліла, што сёлета змянілася тэматыка — з’явіўся беларускі каларыт: нацыянальныя інструменты, дэкарацыі і касцюмы. Яна таксама падзякавала за тое, што ў горадзе ёсць такое мерапрыемства, дзе можна змяніць абстаноўку і прыемна правесці час.

Артыст Слонімскага драматычнага тэатра Уладзімір Навумік адзначыў, што для іх Дзень тэатра — гэта перш за ўсё працоўны дзень. Разам з тым ён падкрэсліў: самае важнае — рэакцыя гледачоў. Калі публіка апладзіруе, смяецца і шчыра радуецца, тады і артыстам выступаць асабліва прыемна. У гэты вечар, як адзначыў акцёр, і публіка, і самі артысты былі на вышыні, таму ўсё атрымалася цёпла і душэўна.